Güzel Nasihatlar...

**x_m.e.e** · 17-06-2007, 06:48

ANNE DUÂSI

"Pîr Alî aksarâyî"

bir sohbeti ânında

Şöyle dedi "Anneye hizmet" etme bâbında:

(Mûsâ aleyhisselâm

bir gün kendi kendine

Düşünüp

şu şekilde duâ etti Rabbine:

(Cennette benim komşum her kimse yâ ilâhî!
Bildir de onu bulup tanıyayım ben dahî.)

Buyurdu ki: (Yâ Mûsâ

falanca beldeye var.
Çarşının girişinde

bir "kasap dükkânı" var.

O dükkânın sâhibi

gâyet iyi bir zâttır.
Cennette senin komşun

o "kasap" olacaktır.)

Mûsâ aleyhisselâm

"Onu görmek" üzere

Çıktı memleketinden

vâsıl oldu o yere.

Hânesine giderek

buyurdu: (Ey kişi ben
Misâfir geldim sana eğer kabûl edersen.)

Kasap

Mûsâ Nebî'yi tanımıyordu

fakat

(Hoş geldiniz!) diyerek

eyledi çok iltifât.

Baş köşeye oturtup

eyledi izzet

ikrâm.
Sonra izin isteyip

işine etti devâm.

Önce mutfağa girip

"Et pişirdi" ocakta.
Ve onu

lokma lokma ayırdı oracıkta.

Ve asılı bir Zembil" var idi ayriyeten.
Yavaş ve dikkatlice

indirdi onu hemen.

Mûsâ Nebî baktı ki

içinde bir Kadın" var.
Çok yaşlı

pîr-i fâni

tâkatsiz bir ihtiyar.

Kirlettiği bezleri

çıkartarak ilk önce

Yeni

temiz bezlerle değiştirdi güzelce.

Yedirdi o etleri sonra o ihtiyâra.
O

sevinip birşeyler mırıldandı o ara.

Hizmetini bitirip

astı tekrar yerine.
Ve Mûsâ Peygamberin yanına geldi yine.

Mûsâ aleyhisselâm

sordu ki: (Bu zembilin
Merak ettim sırrını bana da söyler misin.)

Dedi: (Benim annemdir zembilde gördüğünüz.
Yaşlıdır

ona böyle bakarım gece gündüz.

Zîrâ başka evlâdı yoktur hizmet edecek.
Her türlü hizmetini

ben yaparım severek.)

Buyurdu ki: (Sen onun temizlik hizmetini
Yapıp da lokma lokma yedirince etini

Annenin dudakları oynadı bir şey dedi.
Sen ise "Âmîn" dedin söylediği ne idi?)

Dedi ki: (Ben annemin hizmetini görünce

Pek fazla memnun olup

duâ eder gönlünce.

"Onu

Mûsâ Nebî'ye komşu et yâ ilâhî!"
Diyerek duâ eder

"Âmîn" derim ben dahî.)

Mûsâ Nebî o zaman buyurdu: (Mûsâ benim.
Bu hâlinden ötürü seni tebrîk ederim.

Annene böyle hizmet ettiğinden ihlâsla
Beni seni görmeye gönderdi Hak teâlâ.

Annenin duâsını kabûl etti Rabbimiz.
Cennette senin ile Komşu olduk ikimiz.)

**x_m.e.e** · 17-06-2007, 06:48

NAMÂZ NÛR'DUR

Sıbgatullah Arvâsi

büyük âlim ve velî.
Bir gün

"Namâz" hakkında buyurdu şu sözleri:

Namâz

dînin direği

mü'minin mîrâcıdır.
Namâz

hasta rûhların

tesirli ilâcıdır.

Namâz kılan

kurtarır yıkılmaktan dînini.
Kılmayan

kurtaramaz Cehennemden kendini.

Namâz

korur insanı çirkin

kötü her işten.
Namâz kılan

kurtulur Cehennem ateşinden.

Namâz

nûrdur

ışıktır insanların kalbine.
Namâz

Münker-Nekîr'in

cevaptır suâline.

Namâz kılan kimsenin

kalbi temiz

pâk olur.
Namâz kılan

her zaman

huzûr ve râhat bulur.

Namâzla geçer insan

şimşek gibi Sırât'ı.
Namâzla insan bulur

huzûr ile râhatı.

Namâzdır insanları

doğru yola getiren.
Namâzdır insanlara

günâhı terk ettiren.

Namâz

rûhlara gıdâ

namâz rûhlara şifâ.
Namâzdır üzüntülü kalplere nûr ve safâ.

Namâz

kalbi parlatır

Sırât'ı aydınlatır.
Namâz'ını kılmayan

çok pişmân olacaktır.

Namâzdır mü'minleri birbirine bağlıyan.
Namâzdır küskünleri barıştırıp dost yapan.

Namâz kılmıyanların

kabûl olmaz duâsı.
Çünkü o

terk etmiştir mühim olan bu farzı.

Namâz kılan

öyle çok yaklaşır ki Allah'a

Başka ibâdetlerle

fazlası olmaz daha.

�Namâz� kılan

yapar hep faydalı

iyi amel.
Namâz

kötülüklere olur mâni ve engel.

Câmide

cemâatle kılarsa bunu herkes

Sevgi ile bağlanıp

tutmazlar kin ve garez.

Büyükler

küçüklere eder şefkat

merhamet.
Onlar da

büyüklere gösterir saygı

hürmet.

Zenginler

fakirlerin vâkıf olur hâline.
Yardımda bulunurlar

derhâl kendilerine.

Câmide

hastaları görmeyince sağlamlar

Merak edip

onları

evlerinde ararlar.

Şartlarına uyarak

kılarsa onu bir kul

Hak teâlâ indinde

olur iyi ve makbûl.

Hepsi namâz kılmıştır

bilcümle Peygamberler.
Namâz kılan kimseyi

sever gökte melekler.

Beş vakit namâzını

tam kılarsa bir insan

Melek-ül-mevt

rûhunu

alır kolay ve âsân.

"Nûr" olur Ona "Namâz"

girdiğinde kabrine.
Kolay olur cevâbı

suâl meleklerine.

Kıyâmette

ilk önce sorulacak "Namâz"dan.
Hesâbını verenler

kurtulacak azâbtan.

Kim beş vakit "Namâz"ı

getirirse yerine

Kavuşur âhirette

Cennet nîmetlerine.

Kimler de kılmayıp da

etmezlerse hiç esef

Azâb göreceklerdir Cehennemde mâlesef.

**x_m.e.e** · 17-06-2007, 06:48

KALP KIRMAK HARÂMDIR

Dâvûd-i Kayserî ki

çok mübârek bir kişi.
İnsanları gafletten uyarmaktı sırf işi.

O bir gün buyurdu ki: (Yaşamayın gafletle.
Zîrâ âni geliyor ecel umûmiyetle.

Bilhassa "Kul hakkı"na edin ki çok riâyet

Mahşerde

hak altından kurtuluş zordur gâyet.

Meselâ harâm olsa

elbisenin düğmesi

O namâzın

insana olmaz bir fâidesi.

Üstümüzde kul hakkı

olsa da "Yarım akçe"

Cennete giremeyiz

onu ödemedikçe.

Kul hakkını

dünyâda

kolaydır edâ etmek.
Ve lâkin âhirette

çok çetindir ödemek.

Zîrâ o gün

geçmiyor dünyâdaki paralar.
"Sevap" ve "Günâh" ile ödenecek bu haklar.

Yâni sevâbı varsa

gider alacaklıya.
Yoksa

onun günâhı yükletilir borçluya.

Bunun için dünyâda

her kişi helâllaşsın.
Aslâ mahşer gününe

borç alacak kalmasın.

"Haklı" olsanız bile

siz yine dileyin af.
Belli olmaz

belki de haklıdır karşı taraf.

Zîrâ mahşer yerinde

nice alacaklılar

Hesâpları "ters" dönüp

sonunda borçlu çıkar.)

Dediler ki: (Efendim îzâh buyurduğunuz
Kul hakları nelerden ibârettir bâhusus?)

Cevâben buyurdu ki: (Kul hakkı denilince

Hâtıra

"Maddî haklar" gelirse de ilk önce

Bunlardan daha mühim haklar da var muhakkak.
Meselâ kul hakkıdır

"Kalp kırmak gönül yıkmak.

Hattâ insan

"Kâbeyi yıksa da yetmiş defâ

Kalp kırmanın yanında "Hafif" kalır bu daha.

İnsanın

kimler ile varsa çok alâkası

Onlarla îcâb eder

sık sık helâllaşması.

Meselâ sıra ile

zevcemiz

çocuğumuz

Hısım akrabâ ile

arkadaş ve komşumuz.

Hepsinin

ayrı ayrı üstümüzde hakkı var.
Bunların içinde de

en mühimi

"Hanımlar".

Eğer ki hanımını incitirse bir kişi

Helâllık almadıkça

mahşerde zordur işi.

Her gün evden çıkarken

helâllaşmak gerekir.
Zîrâ ölebiliriz

eceller âni gelir.)

Dediler ki: (Efendim Allah katında bir kul
Hangi vasıflarıyla olur iyi ve makbûl?)

Buyurdu: (Mâhir olsa bir kişi mesleğinde

Sırf bununla

bir kıymet kazanmaz Hak indinde.

Zekî ve kurnaz olmak

makâm

mevkî

müdürlük

İndallah

o insana sağlamaz bir üstünlük.

Kim fazla korkuyorsa Allahü teâlâdan

Odur Allah indinde kıymeti fazla olan.

Kim kazanmak isterse

Hak indinde îtibâr

"Takvâ"ya sarılsın ki

Rabbimiz buna bakar.)

**x_m.e.e** · 17-06-2007, 06:49

ANA-BABANIN VAZÎFESİ

"Selâhaddîn Uşâkî"

âlim ve velî bir zât.
Her gün

sevdiklerine ederdi çok nasîhat.

Bir gün

anne-babanın vazîfesi bâbında

Sorulan bir suâle

şöyle dedi vâzında:

Peygamber Efendimiz

buyurdu ki: (Hepiniz

Bir koyun sürüsünün

"Çoban"ı gibisiniz.

Nasıl ki sürüsünden

mes'ûl olup bir çoban

Korur ise onları

her zarar ve ziyândan

Sizler dahî

emriniz altında kimler varsa

Koruyun her birini Cehennemden bilhassa.

Çoluk çocuğunuza

her şeyden daha evvel

"İslâmî bilgileri öğretin tam mükemmel.

Eğer öğretmezseniz dînini onlara siz

Yârın mahşer gününde

pişmânlık çekersiniz.)

Yine bir hadîsinde buyurdu ki o Server:
(Çok müslümân evlâdı vardır ki

o kimseler

Anne-babalarının sebebi ile hem de

Acı azâb görürler

"Veyl" adlı Cehennemde.

Onlar

ateş içinde çekerken acı

keder

Ana-babaları da yanacaktır berâber.

Çünkü o insanların anne ve babaları

Terbiye etmediler

dînî yönden onları.

Sırf "Para kazanma"nın yolunu gösterdiler.
Dînin emirlerini

aslâ öğretmediler.

Onların

Cehennemde yanmalarına sebep

Dînini öğretmiyen o "Anne-baba"dır hep.)

Yine buyurdular ki: (Bir baba

evlâdına

Acıyıp gönderirse

bir Kur'ân üstâdına

Öğretilen Kur'ânın harfleri adedince

O kula

"Hac sevâbı" verilecek bir nice.

Ve kıyâmet gününde

o kulun başına bir

"Devlet tâcı" konur ki

herkes görüp imrenir.)

Bu zât buyuruyor ki: (İşte bu hadîslerin

Bildirdiği azâbtan kurtulabilmek için

Evlâdına

ilk önce öğret ilmihâlini.
Âzâd et Cehennemden

evlâdınla kendini.

Evlât

ana-babanın elinde bir "Emânet".
Çocukların kalpleri

"Temiz" ve "Sâftır gâyet.

Yumuşak "Mum" misâli

her türlü şekle girer

Ve temiz"Toprak" gibi

ne ekersen o biter.

Bir baba

çocuğunu seviyorsa eğer ki

Ona öğretmelidir

dînini elbette ki.

Eğer öğretilirse

ererler seâdete.
Anne-babaları da

ortak olur nîmete.

Şâyet öğretilmezse

olurlar "Kötü insan".
Dünyâ ve âhirette

sonları olur hüsrân.)

**x_m.e.e** · 17-06-2007, 06:49

KARDEŞLİK VE ŞEFKAT

Ulu Ârif Çelebi

ilme âşık bir kişi.
Okuyup okutmaktı

en sevdiği tek işi.

Bir gün

sevdikleriyle başlıyarak sohbete

Şöyle bir hâdiseyi nakletti cemâate:

"Halîl" ile "İbrâhim" adında

çok önceden

İki kardeş yaşarmış

birbirini çok seven.

Büyük olanı "Halîl"

küçüğü "İbrâhim"miş.
Halîl "Evli"

çocuklu

İbrâhim "Bekâr" imiş.

Ortak bir Tarla"ları varmış ki hem onların

Geçinip giderlermiş geliriyle tarlanın.

Ve her sene sonunda

ne kadar çıksa "Buğday"

Hemen eşit olarak

ederlermiş "iki pay"

Bir yıl

ekinlerini biçip harman yapmışlar.
Buğdayları savurup

ikiye ayırmışlar.

Büyük olan demiş ki: (Ey kardeşim İbrâhim!
Ben gidip çuvalları ambardan getireyim.

Ben gelinceye kadar sen bekle az bir zaman.
Gelmesin buğdaylara herhangi zarar ziyân.)

Halîl eve gidince

düşünmüş ki İbrâhim:
(Ben "Bekâr" bir kişiyim

"Evli"dir fakat âbim.

Daha çok buğday lâzım elbet Onun evine.
Benimkinden bir miktar

atayım onunkine.)

O

âbisi hakkında bunları düşünerek

Payından

onunkine aktarmış üç beş kürek.

Halîl

çuval elinde çıkagelmiş o ara.
Demiş: (Haydi doldur da götürüver anbara.)

İbrâhim "Peki" deyip

kendine âit olan

Buğdaydan yüklenerek

anbara olmuş revân.

İbrâhim ayrılıp da

gider gitmez anbara

Şu şekilde düşünmüş

âbisi de o ara:

(Çok şükür ben "Evli"yim

kurulu düzenim var.
Lâkin küçük kardeşim İbrâhim henüz Bekâr.

O

daha çalışıp da

para biriktirecek.
Ve maddî sıkıntıyla

ev kurup evlenecek.

Benim böyle derdim yok

hazır evim ve eşim.
Buğdaya

benden fazla

muhtâçtır bu kardeşim.)

Kardeşinin hakkında

o böyle düşünerek

Payından

onunkine aktarmış bir kaç kürek.

Buğdayı yüklenip de

ayrıldığında biri

Ona

kendi payından

aktarırmış diğeri.

Onların bu hâlleri

o gün akşama kadar

Birbirinden habersiz

sürüp gitmiş bu karar.

Nihâyet bakmışlar ki karanlık bastığında

Hiç "Azalma" olmamış buğday yığınlarında.

Onlar

birbirlerine

böyle güzel hareket

Edince

vermiş Allah onlara bir "Bereket".

Günlerce taşımışlar

"bitmemiş" buğdayları.
Dolup taşmış buğdayla

evleri

ambarları.

İşte

"Halîl İbrâhim bereketi" denilen

Hâdise

bu şekilde vâki olmuş eskiden.

Konu araçları
Yazıcıdaki Görüntüsünü Göster Sayfayı Maille Gönder
Gösterim Modları
Doğrusal Mod Hybrid Moduna Geç Switch to Threaded Mode

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cevap	Son Mesaj
güzel forumun güzel insanları ben geldim:D	fraise	Heyy sen yenisin galiba	26	16-11-2008 02:02
Kızlarımıza Nasîhatlar	Egeus	İslam ve İnsan	0	01-11-2007 01:56
İnsan güzel bulduğunu mu sever, yoksa sevdiğini mi güzel bulur?	cob666_dennis	Forum Anketi	2	11-07-2007 14:01
Bir insan güzel bulduğunu mu sever, yoksa sevdiğini mi güzel bulur?Bir insan güzel bu	StOrM	Forum Anketi	3	11-07-2007 09:15
Can Dündar’dan Güzel Bir Hikaye...Haftaya güzel başlıyalım...=>>	YuCuPh	Hayatın İçinden	0	30-06-2007 03:43

17-06-2007, 06:48	#11 (permalink)
x_m.e.e	ANNE DUÂSI "Pîr Alî aksarâyî" bir sohbeti ânında Şöyle dedi "Anneye hizmet" etme bâbında: (Mûsâ aleyhisselâm bir gün kendi kendine Düşünüp şu şekilde duâ etti Rabbine: (Cennette benim komşum her kimse yâ ilâhî! Bildir de onu bulup tanıyayım ben dahî.) Buyurdu ki: (Yâ Mûsâ falanca beldeye var. Çarşının girişinde bir "kasap dükkânı" var. O dükkânın sâhibi gâyet iyi bir zâttır. Cennette senin komşun o "kasap" olacaktır.) Mûsâ aleyhisselâm "Onu görmek" üzere Çıktı memleketinden vâsıl oldu o yere. Hânesine giderek buyurdu: (Ey kişi ben Misâfir geldim sana eğer kabûl edersen.) Kasap Mûsâ Nebî'yi tanımıyordu fakat (Hoş geldiniz!) diyerek eyledi çok iltifât. Baş köşeye oturtup eyledi izzet ikrâm. Sonra izin isteyip işine etti devâm. Önce mutfağa girip "Et pişirdi" ocakta. Ve onu lokma lokma ayırdı oracıkta. Ve asılı bir Zembil" var idi ayriyeten. Yavaş ve dikkatlice indirdi onu hemen. Mûsâ Nebî baktı ki içinde bir Kadın" var. Çok yaşlı pîr-i fâni tâkatsiz bir ihtiyar. Kirlettiği bezleri çıkartarak ilk önce Yeni temiz bezlerle değiştirdi güzelce. Yedirdi o etleri sonra o ihtiyâra. O sevinip birşeyler mırıldandı o ara. Hizmetini bitirip astı tekrar yerine. Ve Mûsâ Peygamberin yanına geldi yine. Mûsâ aleyhisselâm sordu ki: (Bu zembilin Merak ettim sırrını bana da söyler misin.) Dedi: (Benim annemdir zembilde gördüğünüz. Yaşlıdır ona böyle bakarım gece gündüz. Zîrâ başka evlâdı yoktur hizmet edecek. Her türlü hizmetini ben yaparım severek.) Buyurdu ki: (Sen onun temizlik hizmetini Yapıp da lokma lokma yedirince etini Annenin dudakları oynadı bir şey dedi. Sen ise "Âmîn" dedin söylediği ne idi?) Dedi ki: (Ben annemin hizmetini görünce Pek fazla memnun olup duâ eder gönlünce. "Onu Mûsâ Nebî'ye komşu et yâ ilâhî!" Diyerek duâ eder "Âmîn" derim ben dahî.) Mûsâ Nebî o zaman buyurdu: (Mûsâ benim. Bu hâlinden ötürü seni tebrîk ederim. Annene böyle hizmet ettiğinden ihlâsla Beni seni görmeye gönderdi Hak teâlâ. Annenin duâsını kabûl etti Rabbimiz. Cennette senin ile Komşu olduk ikimiz.)

17-06-2007, 06:48	#12 (permalink)
x_m.e.e	NAMÂZ NÛR'DUR Sıbgatullah Arvâsi büyük âlim ve velî. Bir gün "Namâz" hakkında buyurdu şu sözleri: Namâz dînin direği mü'minin mîrâcıdır. Namâz hasta rûhların tesirli ilâcıdır. Namâz kılan kurtarır yıkılmaktan dînini. Kılmayan kurtaramaz Cehennemden kendini. Namâz korur insanı çirkin kötü her işten. Namâz kılan kurtulur Cehennem ateşinden. Namâz nûrdur ışıktır insanların kalbine. Namâz Münker-Nekîr'in cevaptır suâline. Namâz kılan kimsenin kalbi temiz pâk olur. Namâz kılan her zaman huzûr ve râhat bulur. Namâzla geçer insan şimşek gibi Sırât'ı. Namâzla insan bulur huzûr ile râhatı. Namâzdır insanları doğru yola getiren. Namâzdır insanlara günâhı terk ettiren. Namâz rûhlara gıdâ namâz rûhlara şifâ. Namâzdır üzüntülü kalplere nûr ve safâ. Namâz kalbi parlatır Sırât'ı aydınlatır. Namâz'ını kılmayan çok pişmân olacaktır. Namâzdır mü'minleri birbirine bağlıyan. Namâzdır küskünleri barıştırıp dost yapan. Namâz kılmıyanların kabûl olmaz duâsı. Çünkü o terk etmiştir mühim olan bu farzı. Namâz kılan öyle çok yaklaşır ki Allah'a Başka ibâdetlerle fazlası olmaz daha. �Namâz� kılan yapar hep faydalı iyi amel. Namâz kötülüklere olur mâni ve engel. Câmide cemâatle kılarsa bunu herkes Sevgi ile bağlanıp tutmazlar kin ve garez. Büyükler küçüklere eder şefkat merhamet. Onlar da büyüklere gösterir saygı hürmet. Zenginler fakirlerin vâkıf olur hâline. Yardımda bulunurlar derhâl kendilerine. Câmide hastaları görmeyince sağlamlar Merak edip onları evlerinde ararlar. Şartlarına uyarak kılarsa onu bir kul Hak teâlâ indinde olur iyi ve makbûl. Hepsi namâz kılmıştır bilcümle Peygamberler. Namâz kılan kimseyi sever gökte melekler. Beş vakit namâzını tam kılarsa bir insan Melek-ül-mevt rûhunu alır kolay ve âsân. "Nûr" olur Ona "Namâz" girdiğinde kabrine. Kolay olur cevâbı suâl meleklerine. Kıyâmette ilk önce sorulacak "Namâz"dan. Hesâbını verenler kurtulacak azâbtan. Kim beş vakit "Namâz"ı getirirse yerine Kavuşur âhirette Cennet nîmetlerine. Kimler de kılmayıp da etmezlerse hiç esef Azâb göreceklerdir Cehennemde mâlesef.

17-06-2007, 06:48	#13 (permalink)
x_m.e.e	KALP KIRMAK HARÂMDIR Dâvûd-i Kayserî ki çok mübârek bir kişi. İnsanları gafletten uyarmaktı sırf işi. O bir gün buyurdu ki: (Yaşamayın gafletle. Zîrâ âni geliyor ecel umûmiyetle. Bilhassa "Kul hakkı"na edin ki çok riâyet Mahşerde hak altından kurtuluş zordur gâyet. Meselâ harâm olsa elbisenin düğmesi O namâzın insana olmaz bir fâidesi. Üstümüzde kul hakkı olsa da "Yarım akçe" Cennete giremeyiz onu ödemedikçe. Kul hakkını dünyâda kolaydır edâ etmek. Ve lâkin âhirette çok çetindir ödemek. Zîrâ o gün geçmiyor dünyâdaki paralar. "Sevap" ve "Günâh" ile ödenecek bu haklar. Yâni sevâbı varsa gider alacaklıya. Yoksa onun günâhı yükletilir borçluya. Bunun için dünyâda her kişi helâllaşsın. Aslâ mahşer gününe borç alacak kalmasın. "Haklı" olsanız bile siz yine dileyin af. Belli olmaz belki de haklıdır karşı taraf. Zîrâ mahşer yerinde nice alacaklılar Hesâpları "ters" dönüp sonunda borçlu çıkar.) Dediler ki: (Efendim îzâh buyurduğunuz Kul hakları nelerden ibârettir bâhusus?) Cevâben buyurdu ki: (Kul hakkı denilince Hâtıra "Maddî haklar" gelirse de ilk önce Bunlardan daha mühim haklar da var muhakkak. Meselâ kul hakkıdır "Kalp kırmak gönül yıkmak. Hattâ insan "Kâbeyi yıksa da yetmiş defâ Kalp kırmanın yanında "Hafif" kalır bu daha. İnsanın kimler ile varsa çok alâkası Onlarla îcâb eder sık sık helâllaşması. Meselâ sıra ile zevcemiz çocuğumuz Hısım akrabâ ile arkadaş ve komşumuz. Hepsinin ayrı ayrı üstümüzde hakkı var. Bunların içinde de en mühimi "Hanımlar". Eğer ki hanımını incitirse bir kişi Helâllık almadıkça mahşerde zordur işi. Her gün evden çıkarken helâllaşmak gerekir. Zîrâ ölebiliriz eceller âni gelir.) Dediler ki: (Efendim Allah katında bir kul Hangi vasıflarıyla olur iyi ve makbûl?) Buyurdu: (Mâhir olsa bir kişi mesleğinde Sırf bununla bir kıymet kazanmaz Hak indinde. Zekî ve kurnaz olmak makâm mevkî müdürlük İndallah o insana sağlamaz bir üstünlük. Kim fazla korkuyorsa Allahü teâlâdan Odur Allah indinde kıymeti fazla olan. Kim kazanmak isterse Hak indinde îtibâr "Takvâ"ya sarılsın ki Rabbimiz buna bakar.)

17-06-2007, 06:49	#14 (permalink)
x_m.e.e	ANA-BABANIN VAZÎFESİ "Selâhaddîn Uşâkî" âlim ve velî bir zât. Her gün sevdiklerine ederdi çok nasîhat. Bir gün anne-babanın vazîfesi bâbında Sorulan bir suâle şöyle dedi vâzında: Peygamber Efendimiz buyurdu ki: (Hepiniz Bir koyun sürüsünün "Çoban"ı gibisiniz. Nasıl ki sürüsünden mes'ûl olup bir çoban Korur ise onları her zarar ve ziyândan Sizler dahî emriniz altında kimler varsa Koruyun her birini Cehennemden bilhassa. Çoluk çocuğunuza her şeyden daha evvel "İslâmî bilgileri öğretin tam mükemmel. Eğer öğretmezseniz dînini onlara siz Yârın mahşer gününde pişmânlık çekersiniz.) Yine bir hadîsinde buyurdu ki o Server: (Çok müslümân evlâdı vardır ki o kimseler Anne-babalarının sebebi ile hem de Acı azâb görürler "Veyl" adlı Cehennemde. Onlar ateş içinde çekerken acı keder Ana-babaları da yanacaktır berâber. Çünkü o insanların anne ve babaları Terbiye etmediler dînî yönden onları. Sırf "Para kazanma"nın yolunu gösterdiler. Dînin emirlerini aslâ öğretmediler. Onların Cehennemde yanmalarına sebep Dînini öğretmiyen o "Anne-baba"dır hep.) Yine buyurdular ki: (Bir baba evlâdına Acıyıp gönderirse bir Kur'ân üstâdına Öğretilen Kur'ânın harfleri adedince O kula "Hac sevâbı" verilecek bir nice. Ve kıyâmet gününde o kulun başına bir "Devlet tâcı" konur ki herkes görüp imrenir.) Bu zât buyuruyor ki: (İşte bu hadîslerin Bildirdiği azâbtan kurtulabilmek için Evlâdına ilk önce öğret ilmihâlini. Âzâd et Cehennemden evlâdınla kendini. Evlât ana-babanın elinde bir "Emânet". Çocukların kalpleri "Temiz" ve "Sâftır gâyet. Yumuşak "Mum" misâli her türlü şekle girer Ve temiz"Toprak" gibi ne ekersen o biter. Bir baba çocuğunu seviyorsa eğer ki Ona öğretmelidir dînini elbette ki. Eğer öğretilirse ererler seâdete. Anne-babaları da ortak olur nîmete. Şâyet öğretilmezse olurlar "Kötü insan". Dünyâ ve âhirette sonları olur hüsrân.)

17-06-2007, 06:49	#15 (permalink)
x_m.e.e	KARDEŞLİK VE ŞEFKAT Ulu Ârif Çelebi ilme âşık bir kişi. Okuyup okutmaktı en sevdiği tek işi. Bir gün sevdikleriyle başlıyarak sohbete Şöyle bir hâdiseyi nakletti cemâate: "Halîl" ile "İbrâhim" adında çok önceden İki kardeş yaşarmış birbirini çok seven. Büyük olanı "Halîl" küçüğü "İbrâhim"miş. Halîl "Evli" çocuklu İbrâhim "Bekâr" imiş. Ortak bir Tarla"ları varmış ki hem onların Geçinip giderlermiş geliriyle tarlanın. Ve her sene sonunda ne kadar çıksa "Buğday" Hemen eşit olarak ederlermiş "iki pay" Bir yıl ekinlerini biçip harman yapmışlar. Buğdayları savurup ikiye ayırmışlar. Büyük olan demiş ki: (Ey kardeşim İbrâhim! Ben gidip çuvalları ambardan getireyim. Ben gelinceye kadar sen bekle az bir zaman. Gelmesin buğdaylara herhangi zarar ziyân.) Halîl eve gidince düşünmüş ki İbrâhim: (Ben "Bekâr" bir kişiyim "Evli"dir fakat âbim. Daha çok buğday lâzım elbet Onun evine. Benimkinden bir miktar atayım onunkine.) O âbisi hakkında bunları düşünerek Payından onunkine aktarmış üç beş kürek. Halîl çuval elinde çıkagelmiş o ara. Demiş: (Haydi doldur da götürüver anbara.) İbrâhim "Peki" deyip kendine âit olan Buğdaydan yüklenerek anbara olmuş revân. İbrâhim ayrılıp da gider gitmez anbara Şu şekilde düşünmüş âbisi de o ara: (Çok şükür ben "Evli"yim kurulu düzenim var. Lâkin küçük kardeşim İbrâhim henüz Bekâr. O daha çalışıp da para biriktirecek. Ve maddî sıkıntıyla ev kurup evlenecek. Benim böyle derdim yok hazır evim ve eşim. Buğdaya benden fazla muhtâçtır bu kardeşim.) Kardeşinin hakkında o böyle düşünerek Payından onunkine aktarmış bir kaç kürek. Buğdayı yüklenip de ayrıldığında biri Ona kendi payından aktarırmış diğeri. Onların bu hâlleri o gün akşama kadar Birbirinden habersiz sürüp gitmiş bu karar. Nihâyet bakmışlar ki karanlık bastığında Hiç "Azalma" olmamış buğday yığınlarında. Onlar birbirlerine böyle güzel hareket Edince vermiş Allah onlara bir "Bereket". Günlerce taşımışlar "bitmemiş" buğdayları. Dolup taşmış buğdayla evleri ambarları. İşte "Halîl İbrâhim bereketi" denilen Hâdise bu şekilde vâki olmuş eskiden.