Güzel Nasihatlar...

**x_m.e.e** · 17-06-2007, 06:47

KÖTÜ HUYUN ZARARI

"Muhammed Sıbgatullah"

Allah adamlarından.
Bir gün Ona sordular

"Kötü huylu" olmaktan.

Buyurdu: ("Kötü insan"

kötü bilir herkesi.
Bulunmaz kendisinde

merhametin zerresi.

Nankördür

eşe dosta hiç değildir vefâkâr.
Bir iyilik yapsa da

sonradan başa kakar.

Tanımaz helâl harâm

sakınmaz günâhlardan.
Kimseyle geçinemez

incinir herkes ondan.

Hattâ o

çok yapsa da nâfile ibâdeti

Alamaz sevâp ecir

boşa gider zahmeti.

Hadîste buyuruldu: (Kötü huylu kimseler
Huyları sebebiyle Cehenneme girerler.)

Kötü huylu bir kişi

benzer "kırık testi"ye.
Ne yama kabûl eder

ne de döner eskiye.

Öyle fenâlıktır ki "kötü huy" bir insanda

Görmez iyiliğinin faydasını Mîzânda.

İster ki

başkasına zarar versin durmadan.
Zîrâ böyle kişiler

zevk alır hep bunlardan.

Hâlbuki kuyu kazsa

birine

biri eğer

Kazdığı o kuyuya

evvelâ kendi düşer.

Vaktiyle garip biri

bir köyden geçer iken

Bir fırına uğrayıp

"ekmek" ister içerden.

Velâkin parasını vermek istediğinde

Bakar ki

hiç parası kalmamış üzerinde.

Bir "Dilenci" zanneder

fırıncı onu o an.
Kalbinden geçirir ki: "Bıktım artık bunlardan".

Bir ekmeğin içine

bolca Zehir koyarak

Verir o zavallıya

Allah'tan korkmıyarak.

Hiç bir şeyden haberi olmayan o müslümân

O "Zehirli ekmeği"

alıp gider oradan.

Bir köye girdiğinde

rast gelir Genç birine.
Askerden terhis olmuş

dönüyormuş evine.

Acıkmış olduğunu söyleyince genç kişi

Ona merhametinden

acır ve yanar içi.

Fırıncıdan aldığı ekmeği verir ona.
Gönül râhatlığıyla

devâm eder yoluna.

Genç

orada oturup

o ekmeği yiyerek

Yürür gider evine

hiç bir şey bilmiyerek.

Lâkin başlar içinde o Zehirin tesiri.
Ve başlar titremeye vücûdunun her yeri.

Artık son nefesini alırken o genç adam

Der ki: (Ben köyümüze yeni girmiştim ki tam

Yolcunun birisinden bir ekmek alıp yedim.
Ondan sonra başladı titremeye her yerim.)

Bunu duyan fırıncı

başlar bir dövünmeye.
Der: (Eyvâh o zehiri ben koydum o ekmeğe.

Keşke yapmaz olaydım yaptığım iş doğru mu?
Ben kendi elim ile zehirledim oğlumu.)

Ne kadar pişmân olup

üzüldüyse de içten

Lâkin oğlu ölmüştü

geçmiş idi iş işten.)

**x_m.e.e** · 17-06-2007, 06:47

MÜFLİS KİMDİR?

"Abdurrahmân Kerkûkî"

âlim ve velî bir zât.
Bir gün sevdiklerine

şöyle etti nasîhat:

(Kardeşlerim

kaçının her günâh ve harâmdan.
Bilhassa titizlikle

sakının Kul hakkından.

Nitekim Resûlullah

hitâb edip eshâba

(Müflis kimdir?) diyerek

suâl etti bir defâ.

Dediler ki: (Müflisin şu ki bizce mânâsı
Kalmamıştır elinde hiç malı ve parası.)

Buyurdu: (Asıl müflis

şu kuldur ki ey eshâb!
O

dünyâ hayâtında kazanmıştır çok sevâb.

Namâz oruç

hac zekât

yapmıştır çok hasenât.
O

bu sevaplarıyla mahşere gelir

fakat

Onun bunun hakkına

tecâvüz eylemiştir.
Kiminin arkasından

gıybetini etmiştir.

Kimisini dövmüş ve sövmüştür diğerini.
Veyâhut incitmiştir

bâzısının kalbini.

Türlü Kul haklarıyla

gelir mahşer yerine.
Verilir sevapları

bu hak sâhiplerine.

Lâkin öyle çoktur ki alacaklı olanlar

Hepsini ödemeden

tükenir o sevaplar.

Verecek sermâyesi kalmayınca onlara

O hak sâhiplerinin günâhları

bu defâ

Onlardan alınarak

bu kula yükletilir.
Hor ve zelîl olarak

Cehenneme itilir.)

Eshâb

bunu duyunca Allah'ın Resûlü'nden

Ağladılar herbiri

bunun üzüntüsünden.

Bir gün de

eshâbına

Allah'ın sevgilisi

Buyurdu: (Çok seviniz siz birbirlerinizi.

Vazîfeli bir melek

nidâ eder mahşerde:
(Allah rızâsı için sevişenler nerede?)

Arş-ı âlâ altında

toplanarak o zevât

Nûrdan kürsîlerinde

beklerler gâyet râhat.)

Bir gün de buyurdu ki: (Birinizin faraza
Kapısının önünde akan bir Nehir" olsa

O kişi o nehirde beş defâ günde eğer
Yıkansa üzerinde kalır mı kirden eser?)

Arz ettiler ki: (Hayır

o böyle yapsa şâyet

Kir kalmaz üzerinde

temiz olur o gâyet.)

Buyurdu ki: (Beş vakit namâz dahî böyledir.
Onu güzel kılanlar günâhtan temizlenir.)

Bir gün de buyurdu ki: (Ey eshâbım

şimdi siz

Bir koyun sürüsü'nün "Çoban"ı gibisiniz.

Nasıl ki mes'ûl ise her çoban

sürüsünden

Siz dahî mesulsünüz

kendi iyâlinizden.

Evlâtları yüzünden

çok anne ve babalar

O gün

"Veyl" ismindeki Cehennemde yanarlar.

Zîrâ öğretmediler dînini çocuklara.
Sırf "Para kazanma"yı

öğrettiler onlara.

Ben onlardan uzağım

onlar da benden uzak.
Merhamet etmiyecek onlara cenâb-ı Hak.)

**x_m.e.e** · 17-06-2007, 06:47

MÜNÂKAŞA ZARARLIDIR

"Abdül'azîz Dehlevî"

büyük âlimlerdendi.
Bir gün sevdiklerine

sohbette şöyle dedi:

(Kötü huylardan biri

"Münâkaşa etmek"tir.
Yâni her meselede (Ben haklıyım) demektir.

Hâlbuki münâkaşa

netîceye götürmez.
Hattâ fayda yerine

zarar verir çoğu kez.

Dost ile münâkaşa

azaltır muhabbeti.
Düşmân ile olursa

çoğaltır adâveti.

Münâkaşa sonunda

dostun kalbi incinir.
Hâlbuki gönül yıkmak

"Kâbe yıkmak" gibidir.

Hâlis mü'min

kaçınır münâkaşa etmekten.
Titrer

bir müslümânın kalbini incitmekten.

Vaktiyle bir müslümân

gider bir medreseye.
Bir âlimin yanında

ilim tahsîl etmeye.

Çalışır gece gündüz

aylar geçer aradan.
Lâkin hiç istifâde edemez üstâdından.

Çalışır

gayret eder her gün daha ziyâde.
Yine hiç hocasından edemez istifâde.

En nihâyet üstâdı

çağırır o kimseyi.
Der ki: (Çalışıyorsun dersine gâyet iyi.

Lâkin hiç istifâde etmedin

biliyorsun.
Ve bunun sebebini

çok merak ediyorsun.

Buna sebep şudur ki

gelirken sen bu il'e

Münâkaşa etmiştin yolda bir mü'min ile.

O mü'minin kalbini kırmış idin bu yüzden.
Hâlbuki kalp kıranlar

mahrum kalır feyizden.

Helâllık almadıkça

gidip ondan ihlâsla

Bizden

bir istifâden olamaz senin aslâ.)

O da gidip

onunla konuştu

helâllaştı.
Yüksek mertebelere

bir kaç günde ulaştı.

Bir gün de Resûl ile

hazreti Ebû Bekir

Dururken

yanlarına hayâsız biri gelir.

Hakârette bulunur Allah'ın Resûlü'ne.
Sabreder Resûlullah onun bu sözlerine.

Sıddîk dahî sabreder buna mütemâdiyen.
Sonra dayanamayıp

cevap verir âniden.

Ve der ki: (Ey hayâsız hiç utanmıyor musun?
Allah'ın Resûlü'ne hakâret ediyorsun.)

Hazreti Ebû Bekir böyle cevap verince

Resûlullah

oradan ayrılırlar hemence.

Sıddîk bunu görünce

koşup hemen peşinden

Niçin ayrıldığını sorunca kendisinden

Buyurur: (Ey kardeşim

o hakâret ettikçe

Melekler bizimleydi

biz cevap vermedikçe.

Hattâ o

bize öyle hakâretler ederken

Melekler

(Sen öylesin!) derlerdi ona hemen.

Ne zaman ki sen ona cevap verdin kızarak

Şeytânlar geldi hemen

melekler ayrılarak.)

Hazreti Ebû Bekir üzülür yaptığına.
O günden îtibâren

Taş koyardı ağzına.)

**x_m.e.e** · 17-06-2007, 06:47

ÖFKE

AKLI ÖRTER

"Muhammed Ezherî" ki

Allah dostu bir velî.
Sohbeti

dinliyene olurdu fâideli.

Bir gün

sevdikleriyle sohbet ederken bu zât

Kibirden bahsederek

şöyle etti nasîhat:

(Bilin ki

öfke gadap

"Kibir"den hâsıl olur.
Öfkelenen insanda

örtülür akıl

şuur.

İnsan kızdığı zaman

şeytân da fırsat bilip

Gidip onun boynuna

geçirir derhâl bir ip.

İstediği tarafa sürükler o kimseyi.
Çünkü o

ayıramaz iyi kötü bir şeyi.

O

şeytânın elinde

olmuştur bir oyuncak.
İnsan

"Kızmamak" ile kurtulur bundan ancak.

"Pehlivân" denirse de

yenenlere hasmını

Lâkin asıl pehlivân

yenendir gazabını.

Biri

Resûlullah'tan nasîhat isteyince

(Kızma ve sinirlenme!) buyurdular hemence.

O zât

bunu Resûl'den

üç defâ etti talep.
Yine aynı cevâbı buyurdular ona hep.

Îsâ Peygamber dahî

havârîleri ile

Giderken

karşılaştı yolda Kötü biriyle.

Resûl'e hakâretler eyledi o bî-edeb.
O ise

iyilikle cevap verdi ona hep.

Dediler: (O hakâret etti mütemâdiyen.
Siz

yumuşak cevaplar verdiniz

acep neden?)

Îsâ Nebî

o zaman buyurdu: (Ey insanlar!
Bir kapta ne var ise dışarıya o sızar.)

Bir gün de buyurdu ki Îsâ aleyhisselâm:
(Gadap ve öfkelenmek

Ateşe misâldir tam.

Nasıl söndürürlerse ateşi

�Su� atarak

Söndürün hırsınızı

siz de abdest alarak.)

Sahâbeden biri de

Allah'ın Resûlünden

Nasîhat isteyince

buyurdu: (Kızma hemen!)

Şu "Üç haslet" var ise

bir müslümânda şâyet

Hak teâlâ o kula

acır

eder merhamet.

Biri "Nîmete şükür"

diğeri "Affetmek" tir.
Üçüncüsü

kızınca

"Öfkesini yenmek"tir.

Bir kimse kızdığında

davranırsa yumuşak

Kalbini

"Îmân" ile doldurur cenâb-ı Hak.

Biri kızdığı zaman

gizlerse gadabını

Allah da

gizler onun kusûr

kabâhatını.)

Bir gün hazreti Ömer

Resûl'ün huzûruna

Varıp

arz eyledi ki: (Bir amel söyle bana.

Hem bana kolay olsun o ameli işlemek

Hem de iki cihânda

fâideli olsun pek.)

Buyurdu ki: (Yâ Ömer suçluları bağışla.
Kimsenin ayıbını kimseye deme aslâ.

Koru müslümânların şeref îtibârını.
Örtücü ol herkesin kusûrunu aybını.

Eğer böyle yaparsan kıyâmette muhakkak
Senin kusûrunu da affeder cenâb-ı Hak.)

**x_m.e.e** · 17-06-2007, 06:47

MUVAFFAK OLMANIN SIRRI

"Abdülhakîm Arvâsî"

şânı büyük bir velî.
Îmânı anlatırdı

cemâate ekserî.

Buyurdu: (Bir kula ki

Rabbimiz verdi "îmân"

Öyle ise

nedir ki etmedi ona ihsân?

Ve Allah

bir kula ki

"îmân"ı vermemiştir

Böyle olduktan sonra

ne ki ona vermiştir?

Ayrıca

Âmentüyü bilip ezberlemekle

Îmânın hakîkati

kolayca geçmez ele.

Asıl îmân şudur ki

kul

korkarak Allah'tan

Çok küçük olsa bile

kaçınır her günâhtan.)

Bir gün de buyurdu ki: (Olmak için muvaffak

Tam riâyet ediniz iki şeye muhakkak.

Birincisi şudur ki

işlemeyin hiç "günâh".
Zîrâ günâhkârları

muvaffak etmez Allah.

İkincisi "Duâ"dır

bakın duâ almaya.
Gariplerin duâsı

mühimdir elbet daha.

Kim

bir kulun gönlünü ferahlatırsa eğer

Yüz senelik teheccüd sevâbı elde eder.

Allah dostu olmayı istiyorsa bir insan

Cömert olup

kullara eylesin dâim ihsân.)

Bir kişi anlatır ki: (Ben bir ateşperesttim.
Kızımı

oğlum ile evlendirecek idim.

Kesildi düğün günü

çok koyun ve inekler.
Yapıldı çeşit türlü

gâyet nefis yemekler.

Bitişik bir komşumuz

müslümân kadın vardı.
Yetîm çocuklarına

sıkıntıyla bakardı.

Bu kadın

düğün günü gelerek evimize

Dedi ki: (Biraz ateş verir misiniz bize?)

Lâkin o

esâsında ateş için gelmemiş.
"Belki yemek veririz

diyerek ümitlenmiş.

Benimse

mü'minlere düşmânlığım vardı pek.
Gönderdim onu geri

hiçbir şey vermiyerek.

Bir kaç kere gelince kadın "ateş almaya"

Çalıştım o kadının hâlini anlamaya.

Dehlizdeki deliğe yaklaşıp kulak verdim.
Yetîmciğin sesini

kulağımla dinledim:

(Anneciğim ne olur son bir defâ gidiver.
Belki bu gidişinde biraz yemek verirler.)

Annesi diyordu ki: (Ey benim güzel yavrum!
Üç sefer gidip geldim artık utanıyorum.)

Gördüğüm bu acıklı manzara üzerine

Bir Sofra hazırlayıp

gönderdim evlerine.

Girdim yine dehlize

gözledim hâllerini.
Yetîmlerin küçüğü

kaldırdı ellerini:

(Yâ Rab nasıl o bize ettiyse ikrâm izzet
Sen de o komşumuzu islâm ile azîz et.)

Yemin ediyorum ki

bu duâsı bitmeden

Hidâyet geldi bana

değişti kalbim hemen.

"Şehâdet"i getirip

girdim islâm dînine.
Kurtuldum yetîmlerin duâsı hürmetine.

Konu araçları
Yazıcıdaki Görüntüsünü Göster Sayfayı Maille Gönder
Gösterim Modları
Doğrusal Mod Hybrid Moduna Geç Switch to Threaded Mode

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cevap	Son Mesaj
güzel forumun güzel insanları ben geldim:D	fraise	Heyy sen yenisin galiba	26	16-11-2008 02:02
Kızlarımıza Nasîhatlar	Egeus	İslam ve İnsan	0	01-11-2007 01:56
İnsan güzel bulduğunu mu sever, yoksa sevdiğini mi güzel bulur?	cob666_dennis	Forum Anketi	2	11-07-2007 14:01
Bir insan güzel bulduğunu mu sever, yoksa sevdiğini mi güzel bulur?Bir insan güzel bu	StOrM	Forum Anketi	3	11-07-2007 09:15
Can Dündar’dan Güzel Bir Hikaye...Haftaya güzel başlıyalım...=>>	YuCuPh	Hayatın İçinden	0	30-06-2007 03:43

17-06-2007, 06:47	#1 (permalink)
x_m.e.e	Güzel Nasihatlar... KÖTÜ HUYUN ZARARI "Muhammed Sıbgatullah" Allah adamlarından. Bir gün Ona sordular "Kötü huylu" olmaktan. Buyurdu: ("Kötü insan" kötü bilir herkesi. Bulunmaz kendisinde merhametin zerresi. Nankördür eşe dosta hiç değildir vefâkâr. Bir iyilik yapsa da sonradan başa kakar. Tanımaz helâl harâm sakınmaz günâhlardan. Kimseyle geçinemez incinir herkes ondan. Hattâ o çok yapsa da nâfile ibâdeti Alamaz sevâp ecir boşa gider zahmeti. Hadîste buyuruldu: (Kötü huylu kimseler Huyları sebebiyle Cehenneme girerler.) Kötü huylu bir kişi benzer "kırık testi"ye. Ne yama kabûl eder ne de döner eskiye. Öyle fenâlıktır ki "kötü huy" bir insanda Görmez iyiliğinin faydasını Mîzânda. İster ki başkasına zarar versin durmadan. Zîrâ böyle kişiler zevk alır hep bunlardan. Hâlbuki kuyu kazsa birine biri eğer Kazdığı o kuyuya evvelâ kendi düşer. Vaktiyle garip biri bir köyden geçer iken Bir fırına uğrayıp "ekmek" ister içerden. Velâkin parasını vermek istediğinde Bakar ki hiç parası kalmamış üzerinde. Bir "Dilenci" zanneder fırıncı onu o an. Kalbinden geçirir ki: "Bıktım artık bunlardan". Bir ekmeğin içine bolca Zehir koyarak Verir o zavallıya Allah'tan korkmıyarak. Hiç bir şeyden haberi olmayan o müslümân O "Zehirli ekmeği" alıp gider oradan. Bir köye girdiğinde rast gelir Genç birine. Askerden terhis olmuş dönüyormuş evine. Acıkmış olduğunu söyleyince genç kişi Ona merhametinden acır ve yanar içi. Fırıncıdan aldığı ekmeği verir ona. Gönül râhatlığıyla devâm eder yoluna. Genç orada oturup o ekmeği yiyerek Yürür gider evine hiç bir şey bilmiyerek. Lâkin başlar içinde o Zehirin tesiri. Ve başlar titremeye vücûdunun her yeri. Artık son nefesini alırken o genç adam Der ki: (Ben köyümüze yeni girmiştim ki tam Yolcunun birisinden bir ekmek alıp yedim. Ondan sonra başladı titremeye her yerim.) Bunu duyan fırıncı başlar bir dövünmeye. Der: (Eyvâh o zehiri ben koydum o ekmeğe. Keşke yapmaz olaydım yaptığım iş doğru mu? Ben kendi elim ile zehirledim oğlumu.) Ne kadar pişmân olup üzüldüyse de içten Lâkin oğlu ölmüştü geçmiş idi iş işten.)

17-06-2007, 06:47	#2 (permalink)
x_m.e.e	MÜFLİS KİMDİR? "Abdurrahmân Kerkûkî" âlim ve velî bir zât. Bir gün sevdiklerine şöyle etti nasîhat: (Kardeşlerim kaçının her günâh ve harâmdan. Bilhassa titizlikle sakının Kul hakkından. Nitekim Resûlullah hitâb edip eshâba (Müflis kimdir?) diyerek suâl etti bir defâ. Dediler ki: (Müflisin şu ki bizce mânâsı Kalmamıştır elinde hiç malı ve parası.) Buyurdu: (Asıl müflis şu kuldur ki ey eshâb! O dünyâ hayâtında kazanmıştır çok sevâb. Namâz oruç hac zekât yapmıştır çok hasenât. O bu sevaplarıyla mahşere gelir fakat Onun bunun hakkına tecâvüz eylemiştir. Kiminin arkasından gıybetini etmiştir. Kimisini dövmüş ve sövmüştür diğerini. Veyâhut incitmiştir bâzısının kalbini. Türlü Kul haklarıyla gelir mahşer yerine. Verilir sevapları bu hak sâhiplerine. Lâkin öyle çoktur ki alacaklı olanlar Hepsini ödemeden tükenir o sevaplar. Verecek sermâyesi kalmayınca onlara O hak sâhiplerinin günâhları bu defâ Onlardan alınarak bu kula yükletilir. Hor ve zelîl olarak Cehenneme itilir.) Eshâb bunu duyunca Allah'ın Resûlü'nden Ağladılar herbiri bunun üzüntüsünden. Bir gün de eshâbına Allah'ın sevgilisi Buyurdu: (Çok seviniz siz birbirlerinizi. Vazîfeli bir melek nidâ eder mahşerde: (Allah rızâsı için sevişenler nerede?) Arş-ı âlâ altında toplanarak o zevât Nûrdan kürsîlerinde beklerler gâyet râhat.) Bir gün de buyurdu ki: (Birinizin faraza Kapısının önünde akan bir Nehir" olsa O kişi o nehirde beş defâ günde eğer Yıkansa üzerinde kalır mı kirden eser?) Arz ettiler ki: (Hayır o böyle yapsa şâyet Kir kalmaz üzerinde temiz olur o gâyet.) Buyurdu ki: (Beş vakit namâz dahî böyledir. Onu güzel kılanlar günâhtan temizlenir.) Bir gün de buyurdu ki: (Ey eshâbım şimdi siz Bir koyun sürüsü'nün "Çoban"ı gibisiniz. Nasıl ki mes'ûl ise her çoban sürüsünden Siz dahî mesulsünüz kendi iyâlinizden. Evlâtları yüzünden çok anne ve babalar O gün "Veyl" ismindeki Cehennemde yanarlar. Zîrâ öğretmediler dînini çocuklara. Sırf "Para kazanma"yı öğrettiler onlara. Ben onlardan uzağım onlar da benden uzak. Merhamet etmiyecek onlara cenâb-ı Hak.)

17-06-2007, 06:47	#3 (permalink)
x_m.e.e	MÜNÂKAŞA ZARARLIDIR "Abdül'azîz Dehlevî" büyük âlimlerdendi. Bir gün sevdiklerine sohbette şöyle dedi: (Kötü huylardan biri "Münâkaşa etmek"tir. Yâni her meselede (Ben haklıyım) demektir. Hâlbuki münâkaşa netîceye götürmez. Hattâ fayda yerine zarar verir çoğu kez. Dost ile münâkaşa azaltır muhabbeti. Düşmân ile olursa çoğaltır adâveti. Münâkaşa sonunda dostun kalbi incinir. Hâlbuki gönül yıkmak "Kâbe yıkmak" gibidir. Hâlis mü'min kaçınır münâkaşa etmekten. Titrer bir müslümânın kalbini incitmekten. Vaktiyle bir müslümân gider bir medreseye. Bir âlimin yanında ilim tahsîl etmeye. Çalışır gece gündüz aylar geçer aradan. Lâkin hiç istifâde edemez üstâdından. Çalışır gayret eder her gün daha ziyâde. Yine hiç hocasından edemez istifâde. En nihâyet üstâdı çağırır o kimseyi. Der ki: (Çalışıyorsun dersine gâyet iyi. Lâkin hiç istifâde etmedin biliyorsun. Ve bunun sebebini çok merak ediyorsun. Buna sebep şudur ki gelirken sen bu il'e Münâkaşa etmiştin yolda bir mü'min ile. O mü'minin kalbini kırmış idin bu yüzden. Hâlbuki kalp kıranlar mahrum kalır feyizden. Helâllık almadıkça gidip ondan ihlâsla Bizden bir istifâden olamaz senin aslâ.) O da gidip onunla konuştu helâllaştı. Yüksek mertebelere bir kaç günde ulaştı. Bir gün de Resûl ile hazreti Ebû Bekir Dururken yanlarına hayâsız biri gelir. Hakârette bulunur Allah'ın Resûlü'ne. Sabreder Resûlullah onun bu sözlerine. Sıddîk dahî sabreder buna mütemâdiyen. Sonra dayanamayıp cevap verir âniden. Ve der ki: (Ey hayâsız hiç utanmıyor musun? Allah'ın Resûlü'ne hakâret ediyorsun.) Hazreti Ebû Bekir böyle cevap verince Resûlullah oradan ayrılırlar hemence. Sıddîk bunu görünce koşup hemen peşinden Niçin ayrıldığını sorunca kendisinden Buyurur: (Ey kardeşim o hakâret ettikçe Melekler bizimleydi biz cevap vermedikçe. Hattâ o bize öyle hakâretler ederken Melekler (Sen öylesin!) derlerdi ona hemen. Ne zaman ki sen ona cevap verdin kızarak Şeytânlar geldi hemen melekler ayrılarak.) Hazreti Ebû Bekir üzülür yaptığına. O günden îtibâren Taş koyardı ağzına.)

17-06-2007, 06:47	#4 (permalink)
x_m.e.e	ÖFKE AKLI ÖRTER "Muhammed Ezherî" ki Allah dostu bir velî. Sohbeti dinliyene olurdu fâideli. Bir gün sevdikleriyle sohbet ederken bu zât Kibirden bahsederek şöyle etti nasîhat: (Bilin ki öfke gadap "Kibir"den hâsıl olur. Öfkelenen insanda örtülür akıl şuur. İnsan kızdığı zaman şeytân da fırsat bilip Gidip onun boynuna geçirir derhâl bir ip. İstediği tarafa sürükler o kimseyi. Çünkü o ayıramaz iyi kötü bir şeyi. O şeytânın elinde olmuştur bir oyuncak. İnsan "Kızmamak" ile kurtulur bundan ancak. "Pehlivân" denirse de yenenlere hasmını Lâkin asıl pehlivân yenendir gazabını. Biri Resûlullah'tan nasîhat isteyince (Kızma ve sinirlenme!) buyurdular hemence. O zât bunu Resûl'den üç defâ etti talep. Yine aynı cevâbı buyurdular ona hep. Îsâ Peygamber dahî havârîleri ile Giderken karşılaştı yolda Kötü biriyle. Resûl'e hakâretler eyledi o bî-edeb. O ise iyilikle cevap verdi ona hep. Dediler: (O hakâret etti mütemâdiyen. Siz yumuşak cevaplar verdiniz acep neden?) Îsâ Nebî o zaman buyurdu: (Ey insanlar! Bir kapta ne var ise dışarıya o sızar.) Bir gün de buyurdu ki Îsâ aleyhisselâm: (Gadap ve öfkelenmek Ateşe misâldir tam. Nasıl söndürürlerse ateşi �Su� atarak Söndürün hırsınızı siz de abdest alarak.) Sahâbeden biri de Allah'ın Resûlünden Nasîhat isteyince buyurdu: (Kızma hemen!) Şu "Üç haslet" var ise bir müslümânda şâyet Hak teâlâ o kula acır eder merhamet. Biri "Nîmete şükür" diğeri "Affetmek" tir. Üçüncüsü kızınca "Öfkesini yenmek"tir. Bir kimse kızdığında davranırsa yumuşak Kalbini "Îmân" ile doldurur cenâb-ı Hak. Biri kızdığı zaman gizlerse gadabını Allah da gizler onun kusûr kabâhatını.) Bir gün hazreti Ömer Resûl'ün huzûruna Varıp arz eyledi ki: (Bir amel söyle bana. Hem bana kolay olsun o ameli işlemek Hem de iki cihânda fâideli olsun pek.) Buyurdu ki: (Yâ Ömer suçluları bağışla. Kimsenin ayıbını kimseye deme aslâ. Koru müslümânların şeref îtibârını. Örtücü ol herkesin kusûrunu aybını. Eğer böyle yaparsan kıyâmette muhakkak Senin kusûrunu da affeder cenâb-ı Hak.)

17-06-2007, 06:47	#5 (permalink)
x_m.e.e	MUVAFFAK OLMANIN SIRRI "Abdülhakîm Arvâsî" şânı büyük bir velî. Îmânı anlatırdı cemâate ekserî. Buyurdu: (Bir kula ki Rabbimiz verdi "îmân" Öyle ise nedir ki etmedi ona ihsân? Ve Allah bir kula ki "îmân"ı vermemiştir Böyle olduktan sonra ne ki ona vermiştir? Ayrıca Âmentüyü bilip ezberlemekle Îmânın hakîkati kolayca geçmez ele. Asıl îmân şudur ki kul korkarak Allah'tan Çok küçük olsa bile kaçınır her günâhtan.) Bir gün de buyurdu ki: (Olmak için muvaffak Tam riâyet ediniz iki şeye muhakkak. Birincisi şudur ki işlemeyin hiç "günâh". Zîrâ günâhkârları muvaffak etmez Allah. İkincisi "Duâ"dır bakın duâ almaya. Gariplerin duâsı mühimdir elbet daha. Kim bir kulun gönlünü ferahlatırsa eğer Yüz senelik teheccüd sevâbı elde eder. Allah dostu olmayı istiyorsa bir insan Cömert olup kullara eylesin dâim ihsân.) Bir kişi anlatır ki: (Ben bir ateşperesttim. Kızımı oğlum ile evlendirecek idim. Kesildi düğün günü çok koyun ve inekler. Yapıldı çeşit türlü gâyet nefis yemekler. Bitişik bir komşumuz müslümân kadın vardı. Yetîm çocuklarına sıkıntıyla bakardı. Bu kadın düğün günü gelerek evimize Dedi ki: (Biraz ateş verir misiniz bize?) Lâkin o esâsında ateş için gelmemiş. "Belki yemek veririz diyerek ümitlenmiş. Benimse mü'minlere düşmânlığım vardı pek. Gönderdim onu geri hiçbir şey vermiyerek. Bir kaç kere gelince kadın "ateş almaya" Çalıştım o kadının hâlini anlamaya. Dehlizdeki deliğe yaklaşıp kulak verdim. Yetîmciğin sesini kulağımla dinledim: (Anneciğim ne olur son bir defâ gidiver. Belki bu gidişinde biraz yemek verirler.) Annesi diyordu ki: (Ey benim güzel yavrum! Üç sefer gidip geldim artık utanıyorum.) Gördüğüm bu acıklı manzara üzerine Bir Sofra hazırlayıp gönderdim evlerine. Girdim yine dehlize gözledim hâllerini. Yetîmlerin küçüğü kaldırdı ellerini: (Yâ Rab nasıl o bize ettiyse ikrâm izzet Sen de o komşumuzu islâm ile azîz et.) Yemin ediyorum ki bu duâsı bitmeden Hidâyet geldi bana değişti kalbim hemen. "Şehâdet"i getirip girdim islâm dînine. Kurtuldum yetîmlerin duâsı hürmetine.